Bio

Bio FilipSport zat bij me in de genen. Niemand in de familie deed echt aan sport, maar ik leerde wel al op vier jaar over balkjes en auto’s en op eenwielers fietsen. Op mijn vijfde reed ik op een mini-brommertje, en vóór ik tien werd, reed ik al mijn eerste trialwedstrijden op de fiets en met de brommer. De brommer was mijn eerste liefde. Ik droomde van de trialwedstrijden voor experts, de leeftijdsklasse boven de achttien jaar. Maar voor het zover was, leerde ik de mountainbike kennen.

Mijn eerste ritje op een mountainbike was op een bikehappening in Knokke. Het liet geen onverwoestbare indruk. Toen ik een paar maand later naar Villard-de-Lans trok, waar in 1987 het eerste (officieuze) wereldkampioenschap plaatsvond, wilde ik het WK niet eens rijden. Maar ik geraakte stomweg door de kwalificatieritten, en de volgende dag won ik tot mijn eigen stomme verbazing de wereldtitel bij de juniores. Het was het begin van een blitzcarrière in de jongerencategorie: ik won op twee na alle wedstrijden – te beginnen bij de race in Ovifat, de allereerste mountainbikekoers die ooit in België werd gereden. Ik werd ook nog een tweede keer wereldkampioen, in 1989 in Spa. Het motorentrial was toen allang vergeten: ik had helemaal voor de mountainbike gekozen – zij het met spijt in het hart. De fiets had me helemaal veroverd: om conditie op te bouwen reed ik ’s winters in het veld (en jaren later ook op de piste), ’s zomers koerste ik op de weg en met de mountainbike. Tot op vandaag ben ik trouwens de enige wielrenner die in drie disciplines een medaille heeft – het mountainbiken, de piste en het veldrijden.

De overstap van de juniores naar de seniores was moeilijk te verteren. Zeker in combinatie met mijn marketingstudies, mijn legerdienst, een aanval van klierkoorts en een elleboogbreuk als gevolg van een valpartij op de weg. Op de eerste echte resultaten moest ik tot 1996 wachten. Het was mijn eerste seizoen bij de profs, in de ploeg van Espace Card, en mijn enige uitschieters waren een Belgische titel en een zesde plaats op het EK. Eén jaar later haalde ik mijn eerste internationale podia: op mijn vijfde plaats in de Wereldbekerwedstrijden van Sankt-Wendel en Houffalize, de derde in de WB-finale in Annecy. Het was een groots moment: eindelijk begon mijn lichaam zich in te stellen op de loodzware trainingen die mijn trainer Dominique Dejosé mij al sinds eind 1995 deed ondergaan. En het werkte.

Mijn eerste overwinning in een Wereldbeker dateert van 1998. Het was mijn eerste jaar bij Specialized, en ik won in Sankt-Wendel: ik klopte er vier wereldtoppers in een bloedstollende spurt. De eerste van in totaal elf Wereldbekeroverwinningen bij de profs. En van een grootse carrière, met de Olympische Spelen in het Australische Sydney als orgelpunt. Ik was tot in de puntjes voorbereid, en voorbestemd om te winnen. Maar in de laatste ronde van de wedstrijd haperde mijn ketting, en kon Miguel Martinez naar de olympische titel demarreren. Ik bleef achter met zilver, en met een fikse kater die bijna een heel seizoen zou nazinderen. Na een Sabbatjaar won ik in 2002 de Wereldbeker. Eén jaar later kroonde ik mij in het Zwitserse Lugano tot wereldkampioen. En 2004 stond helemaal in het teken van een olympische triomf in Athene die er nooit zou komen.

Na drie gewonnen Wereldbekerwedstrijden leek ik helemaal klaar voor de Spelen. Maar op een controle voor de wedstrijd in het Canadese Mont-Sainte-Anne testte ik bij een controle van het Wereldantidopingagentschap positief op het gebruik van epo (de overwinning in Mont-Sainte-Anne werd later door de Internationale Wielerunie van mijn palmares geschrapt). Ik bekende dopinggebruik, en werd vijftien maanden geschorst door de Belgische Wielrijdersbond. Ik dacht dat ik nooit nog in competitie zou fietsen. Anderhalf jaar lang leefde ik helemaal buiten de sport. Ik schreef over mijn ervaringen in een boek, en ik probeerde me over mijn toekomst te bezinnen. Maar toen op 15 januari 2006 mijn schorsing afliep, had ik allang besloten dat ik toch weer zou koersen.

Het seizoen 2006 was er een met een paar ups, en heel veel downs. Ik onthoud mijn eerste overwinning op de weg bij de beroepsrenners – in de Grote Prijs Rudy Dhaenens in Nevele –, een schitterende vierde plaats in de Wereldbekerwedstrijd in Francorchamps en een nieuwe Belgische titel in het mountainbiken. Maar de prestatie waar ik de meeste waarde aan hecht, leverde ik ver van huis: op het WK in Rotorua, Nieuw-Zeeland, werd ik zevende na een heroïsche tweestrijd met die andere ouderdomsdeken van het mountainbiken, de Zwitser Thomas Frischknecht. Voor het eerst in jaren voelde ik me weer een echte topmountainbiker.

Flickr foto's

  • Laatste BK, Malmédy 2009
  • Wall of fame Sydney 2000
  • start Halle-Ingooigem2009
  • Ronde van België 2009, tijdrit
  • Kemzeke 2009
  • start Kemzeke 2009
  • Houffalize 2009 met Mario
  • Houffalize 2009 met Danny VDB a
  • Houffalize 2009 met 2 supporters
  • Houffalize 2009
  • Houffalize 2009
  • Houffalize 2009

Sponsors 2007